Columns

Monique van der Mije
Petra Dorenstouter
Eye M Lucien
Sanne Thunnissen
Sonja de Ridder

Persoonlijke columns over fotografie en Het Blauwe Uur. Over de zoektocht in de fotografie, twijfels en ontdekkingen. Welk werk is inspirerend, en waar zijn we zoals mee bezig?

Alle columns zijn geschreven door de organisatoren en fotografen van Het Blauwe Uur.


De laatste column:

Goed genoeg om te weigeren

Sonja : 20/02/2012 20:29 : Columns, Sonja de Ridder

De meeste interessante gesprekken over abstractie begrippen heb je pas als je voorbij het wellus nietus punt komt. Discussies over Karel Appel slaan snel dood als de opmerking “dat kan mijn kind van vier ook” geplaatst wordt. Dus vanaf nu ben ik er klaar mee… Nooit meer de vraag vanuit Het Blauwe Uur ( tenminste, niet door mij gesteld) welke positie geenceneerde fotografie binnen de beeldende kunsten inneemt, het is (ook) kunst, en daarmee is het klaar. Dezelfde onbeschreven wetten als voor de andere kunsten, gelden voor de fotografie. Ik realisme me dat we daarmee onszelf klein houden. Alsof we zelf het potlood aan dat vier jarig kind geven met de vraag, kan jij dat natekenen?
Dat gezegd te hebben, gaan we nu over de heuvel kijken.

20120220-213223.jpg
Jean-Claude Belegou, 2008-2009
Extrait de la série « Le déjeuner sur l’herbe »

In de kunstgeschiedenis zijn er diverse tentoonstellingen bekend waar het niet tot kunst erkende werk aan het publiek getoond is. Al dan niet voorzien met het Refuse-merk. Ik kom steeds meer tot het standpunt om al het ongeziene, geweigerde werk, trots de gestempelde “R” te laten dragen en samen te tonen in de Salon des Refusés. Tenslotte is dit de plek waar in 1863 het nu geprezen werk “dejeuner sur l’herbe” van Manet voor het eerst aan het grote publiek getoont is. Of een ander voorbeeld; ook de Entartete Kunst-tentoonstelling is bij nader inzien een schoolvoorbeeld van misvattingen van een kunstcommissie. (De politieke lading van de laatste tentoonstelling buiten beschouwing latend.) Een door Duitsland reizende tentoonstelling uit 1937 met kunstwerken uit de Duitse musea waren gehaald omdat ze als ontaard werden beschouwd. Bekende kunstenaars als Edvard Munch hebben het “recht” gehad hier hun werk te tonen. Elke de liefde die Het Blauwe Uur voor deze fotografie heeft is de achillis hiel, want dit is juist het grote verschil waarvan Het Blauwe Uur opereert, en boven genoemde tentoonstellingen juist vanuit het tegendeel werkte.

“Het is gevaarlijk de jury of enige van haar leden invloed op het ophangen van werken die door de jury geweigerd zijn, toe te staan. Haar voornaamste doel is natuurlijk zich voor de openbaarheid te rechtvaardigen, en voor dit doel hebben ze ditmaal, tegen de gewoonte in, de slechtste schilderijen met de grootste zorgvuldigheid op de beste plaatsen gehangen”

Engelse kunstcriticus Hamerton in een Londens tijdschrift,
over de Salon des Refusés.

sonja de ridder

Leave a response »
« Page 1, 2, 3, 4»

Exposties
Nieuwe expositie:
Fotogalerie Lichtzone


Vrijwilliger
bij het Blauwe Uur?
stuur ons een e-mail






search engine optimization